***بیداد زمان .شعر بیژن ترقی
**آهنگ.پرویز یاحقی
*دستگاه.اصفهان

به رهی د یدم. برگ خزان
پژ مر د ه . ز بیداد زمان
کز شاخه جدا بود

چو زگلشن رو کرده نهان
در رهگذرش باد خزان
چون پیک بلا بود

ای برگ ستمدیدهء پاییزی
آخر تو ز گلشن زچه بگریزی؟

روزی تو همآغوش گلی بودی
دلداده و مدهوش گلی بودی

برگ:
ای عاشق شیدا.دلدادهءرسوا
گویمت چرا فسرده ام

در گل . نه صفایی باشد نه وفایی
جز ستم ز وی نبرده ام


آه ...............
خار غمش در دل بنشاندم
در ره او جان بفشاندم

تا شد نو گل گلشن و زیب چمن

رفت آن گل من از دست
با خار و خسی بنشست

من ماندم و صد بار ستم.وین پیکر بی جان
ای تازه گل گلشن.پژمرده شوی چون من
هر برگ تو افتد به رهی. پژمرده و لرزان


به رهی د یدم. برگ خزان
پژ مر د ه . ز بیداد زمان
کز شاخه جدا بود

چو زگلشن رو کرده نهان
در رهگذرش باد خزان
چون پیک بلا بود