شب،
شب كه ميشه تو كوچه ي غم
اشك من ميشه ستاره

من،
چشمامو به ابرا ميدم
آسمون بارون ميباره

ميخونم،
آخ كه ديگه فرنگيس
عشق تو داغونم كرد
به كي بگم كه چشمات
توغصه زندونم كرد

دلم شده ديوونه
خدا خودش ميدونه
كوچه دلش مي گيره
سكوتشو مي شكنه
پنجره ها با فرياد
مي گن كي باز ميخونه